សួស្ដី!
ប៉ុន្មានថ្ងៃនេះពិតជាមានការងារច្រើនមែន ស្ត្រេសពេញក្បាលម៉ង ទើបនឹករកអ្វីដែលសប្បាយៗ… ។
អ៎! នឹកឃើញរឿងកម្លែងមួយមានចំណងជើងថា « រឿងសម្ងាត់ » យកមកចែករំលែកឲ្យមិត្តៗអានកំសាន្ត គ្រាន់បានបាត់ស្ត្រេសបានខ្លះ ។
មានតាម្នាក់ដើរទៅដើរមក អន្ទះអន្ទែងយ៉ាងម៉េចមិនដឹង នៅមិនសុខ ចេះតែងចង់របូតមាត់ចង់និយាយប្រាប់គេពីរឿងសម្ងាត់មួយ។
មួយសន្ទុះក្រោយមក មានយាយម្នាក់ដើរមកពីផ្សារ យ៉ាងប្រញាប់ប្រញាល់ត្រលប់ទៅផ្ទះវិញដើម្បីរៀបចំធ្វើម្ហូបទុកដាក់ឲ្យកូននិង ចៅៗ ដែលកំពុងរង់ចាំនៅផ្ទះ។
ពេលដែលកំពុងដើរយ៉ាងប្រញាប់ប្រញាល់ទៅផ្ទះ យាយក៏ក្រឡេកឃើញតា ដែលកំពុងតែនៅមិនសុខ ដើរទៅដើរមក ដូច្នេះ ក៏ដាច់ចិត្តហើបមាត់សួរតាដោយក្ដីងឿងឆ្ងល់ថា « អេ៎! តាមានរឿងអីហ្នឹង៎ មើលទៅដូចជានៅមិនសុខដូច្នេះ? » « អត់អីទេ! » តាឆ្លើយ « តែ… អឺៗ!… ខ្ញុំឃើញយាយជាមនុស្សចាស់ កាន់ធម៌កាន់អាថ៌ចឹង មាត់ខ្ញុំដូចជាមិនសុខសោះ ចង់តែនិយាយរឿងដែលសម្ងាត់ៗៗបំផុតប្រាប់យាយ តែយាយត្រូវសន្យាថាមិនត្រូវយករឿងនេះទៅប្រាប់នាក់ណាម្នាក់ទៀតឡើយ អោយដឹកពីរឿងនេះឡើយ ណា៎ ។ សន្យាទេ? » យាយថា៖ « មាត់ខ្ញុំមានគម្របណាស់ មិនងាយនិយាយរឿងអាថ៌កំបាំងប្រាប់គេងាយៗឡើយ ជឿលើខ្ញុំចុះ»។ តាលឺដូច្នោះក៏និយាយថា៖ « ចឹងយាយត្រូវសន្យាណា៎! » យាយថា៖ « ចា៎! កុំភ័យ ជឿលើខ្ញុំចុះ » តាងាកមកមើលមុខយាយ និងនិយាយថា៖ « តែដូចជាមិនជឿយាយឯងទេ »។
ដោយក្ដីចង់ដឹកចង់ឮរឿងគេផងនោះ យាយក៏បានភ្លេចពីរឿងដែលត្រូវប្រញាប់ត្រលប់ទៅផ្ទះដើម្បីរៀបចំម្ហូបឲ្យកូននិងចៅៗ នៅតែតាមដេញដោលតាសួរពីរឿងមហាអាថ៌កំបាំងនេះអស់មួយព្រឹកធំ នៅតែមិនទាន់បានចម្លើយពីតានោះទៀត។ យាយនៅតែសួរ « រឿងអី ប្រាប់មក …» ឯតានៅតែនិយាយពាក្យដដែលថា៖ « ដូចជាមិនទុកចិត្តយាយឯងស៎ោះ … »
[…]
ដោយទ្រាំពុំបានក្នុងការចោទសួរផង កេះផង អង្វរផងពីយាយ តាក៏និយាយថា៖ « យាយត្រូវសន្យាថាត្រូវរក្សារឿងនេះឲ្យឋិតក្នុងភាពអាថ៌កំបាំងបំផុតណា៎ យាយ ។» យាយឆ្លើយយ៉ាងប្រញាប់ថា « កុំភ័យ ខ្ញុំសន្យា ប្រញាប់ប្រាប់ខ្ញុំសិនមក ខ្ញុំប្រញាប់ណាស់ណា៎ ។» តាសម្លឹងយាយយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់បំផុត រួចនិយាយ « បាន! ខ្ញុំដាច់ចិត្តនិយាយប្រាប់យាយហើយ ចឹងយាយត្រូវរក្សាវាឲ្យគង់វង្សបំផុតណា៎យាយ » រួចក៏អោនទៅខ្សឹបដាក់យាយថា៖ « រឿងសម្ងាត់នោះគឺថា ឆៃពៅ អ្ហ៎ះ! គេធ្វើពីឆៃថាវ អ្ហ៎ា! យាយឯងកុំមាត់ប្រាប់គេឲ្យសោះណាយាយ» យាយបញ្ចេញសម្លេងយ៉ាងខ្សោយៗថា៖ « ចុំ! ចឹងស៎ោះ រឿងសម្ងាត់មែន» ៕
